Revalidatiecolumn: En de gouden EVO gaat naar….!

Een kwart eeuw aan ervaring en kennis over spierziekten, allerlei ontwikkelingen al meegemaakt en nog steeds staat ze open voor nieuwe dingen. Dat was een award waard, dacht onze teammanager. Ik ben het helemaal met hem eens. En mijn gedachten gingen verder: ervaring, doorzettingsvermogen en veerkracht. Ik kom het dagelijks tegen in de spreekkamer. Want hoeveel lezers denken nu niet zoiets als: “25 jaar… ik heb al 30 jaar ervaring…” of: “… ik sta ook open voor elke nieuwe ontwikkeling, graag zelfs, doe mij maar een oplossing voor mijn spierzwakte.” Kortom: zouden we niet veel meer oeuvre-awards moeten uitreiken? En ditmaal aan mensen met een spierziekte zelf?

Misschien een idee voor Spierziekten Nederland op het jaarlijkse congres. Ik zie het al helemaal voor me: een groot podium, een rode loper, je voelt de verwachting in de zaal groeien. Vooraf is er door een groep wijze mannen en vrouwen uitgebreid vergaderd en …..Auw, daar gaat het mis. Mijn droom spat uiteen. Want wat zijn dan goede criteria om een award te winnen? Minimaal x aantal jaren ervaring met een spierziekte? Of gaat het meer over hoeveel tegenslagen je als persoon hebt overwonnen? Hoeveel je onderneemt ondanks je spierziekte? En hoe meet je dat dan?

Nee, dat wordt niets. Misschien is de belangrijkste reden dat dit idee mislukt wel dat ‘meer’ niet altijd ‘beter’ is. Dat de wil om iets te doen er wel kan zijn, maar dat dat nog niet betekent dat het lukt.

Eigenlijk verdient elke patiënt een award. Gewoon, omdat een leven leiden met een spierziekte al heel bijzonder is. Dus bij deze: een spreekwoordelijke award voor iedereen!