Veel pijnbehandelingen bij dunnevezelneuropathie (DVN) hebben helaas weinig effect. Zou een andere benadering, waarbij je je richt op de biologische, psychologische en sociale factoren bij pijn door DVN, een betere behandeling mogelijk maken? Arts in opleiding tot specialist neurologie dr. Aysun Damci doet er onderzoek naar en deelt haar bevindingen.
Bij dunnevezelneuropathie is de huidige behandeling vaak gericht op chronische pijn. Het blijkt helaas dat deze behandelingen vaak onvoldoende effect hebben. Bij andere chronische pijn-aandoeningen wordt een biopsychosociale benadering gebruikt als behandeling. Dat wil zeggen dat de behandeling gericht is op biologische, psychologische en sociale factoren.
Het doel van het promotieonderzoek van Aysun Damci was om de biopsychosociale factoren van pijn bij DVN te onderzoeken en op deze manier een adequate behandeling te kunnen ontwerpen.
In een eerste onderzoek zijn patiënten met DVN geïnterviewd om de invloed van verschillende biopsychosociale factoren op DVN te begrijpen. Dankzij de antwoorden van de deelnemers was het mogelijk om meer inzicht te krijgen in de consequenties van het dagelijks leven bij DVN.
Het blijkt dat DVN-patiënten uniek zijn in vergelijking met andere chronische pijnpatiënten. Er wordt veel hinder ervaren in het dagelijks leven. Dit zorgt voor inactiviteit bij dagelijkse activiteiten en werk gerelateerde activiteiten. Tussen de activiteiten door moet met rekening houden met rustmomenten en de planning. Patiënten met dunnevezelneuropathie ervaren ook vaak onbegrip door zorgverleners, familie, vrienden en/of werkgevers. Daarnaast ervaren ze negatieve gedachten over hun aandoening, alsook onwetendheid over de impact van DVN.
In een volgende studie werd onderzocht hoe vaak angst en/of depressieve gedachten voorkomen bij patiënten met DVN. Het blijkt dat bij ongeveer 1/3e van de patiënten sprake is van angst en/of depressieve gedachten. Uit onderzoek bij andere chronische pijn-aandoeningen is bekend dat angst en/of depressieve symptomen een negatieve invloed hebben op verschillende onderdelen van het leven.
Met al deze nieuwe kennis, wilden wij graag weten hoe de relatie exact is tussen de biologische, psychologische en sociale factoren op de pijnklachten bij DVN. Er werd een onderzoek opgezet waarbij deelnemers zeven dagen lang tien keer per dag een aantal vragen moesten invullen op hun smartphone.
Dit onderzoek toont dat pijn en biopsychosociale factoren wisselen in ernst gedurende de dag. Het blijkt dat meer pijn zorgde voor meer fysieke activiteit, maar dat meer fysieke activiteit ook zorgde voor meer pijnklachten. Beiden relaties werden beïnvloed door toename van vermoeidheid, angst, blijheid. Maar ook werd deze relatie beïnvloed door afname van vermijdingsgedrag. Dit waren onverwachte bevindingen, omdat bij andere chronische pijn-aandoeningen er sprake is van afname van fysieke activiteit bij toename van de pijnklachten.
Door alle genoemde onderzoeken bleek dat DVN patiënten een lage kwaliteit van leven hebben in vergelijking met gezonde personen. Ze zijn ook minder fysiek actief. Op basis van al deze uitkomsten is een behandelprotocol geschreven, omdat tot op heden geen effectief behandeltraject beschikbaar was voor DVN. Er is een individueel multidisciplinair behandelprogramma ontwikkeld door een multidisciplinair team van verschillende therapeuten, zoals psycholoog, ergotherapeut, fysiotherapeut en revalidatiearts. Binnenkort zullen de resultaten van dit onderzoek worden geanalyseerd en gepubliceerd.
(Foto dr. Damci: Zuyderland Ziekenhuis)
