Ik ben Carmen, 22 jaar oud en ik heb een spierziekte. Ik ga gelukkig vaak genoeg op vakantie. Normaal gesproken ga ik eigenlijk altijd met mijn ouders weg. Deze zomer was er een hele bijzondere stap voor mij: voor het eerst ging ik helemaal zonder mijn ouders op reis. Bestemming: Slovenië.
In plaats van een vakantie te boeken bij een speciale organisatie waar iedereen een lichamelijke beperking heeft, koos ik voor een busreis bij Flow Reizen Deze link opent in een nieuw tabblad. Deze organisatie maakt reizen voor mensen met een lichte verstandelijke beperking, ADHD of autisme, wat ik ook heb. Voor mij was dat een heel spannende stap. Zou ik het fysiek wel volhouden, zonder mijn ouders om me heen en tussen mensen die wel goed ter been zijn? En zouden de begeleiders mij wel kunnen helpen met de dingen die ik door mijn spierziekte nodig heb? Ik vond het van tevoren echt heel spannend, maar ik ben blij dat ik deze keuze heb gemaakt.
Het avontuur begon bij het opstappen in Nederland. We vertrokken met een busje. In totaal waren we met een groep van achttien reizigers en drie begeleiders. Dat is best een flinke groep, dus de bus zat gezellig vol. De heenreis naar Slovenië duurde twee dagen en de terugreis aan het einde van de vakantie ook. Dat betekent dat je in totaal vier dagen in de bus zit te reizen. Dat is lang en vermoeiend voor je lijf, maar het was gelukkig ook heel gezellig. We hebben onderweg de hele dag met elkaar gekletst, muziek geluisterd en grappen gemaakt. De kilometers vlogen daardoor snel voorbij. De sfeer in de bus was vanaf het eerste moment goed en dat hielp enorm tegen de spanning van het reizen zonder mijn ouders.
Toen we aankwamen bij het hotel in Slovenië, viel er meteen een grote zorg van mijn schouders. Flow Reizen had vooraf heel goed nagedacht over mijn spierziekte en de dingen die ik nodig heb. Mijn hotelkamer was namelijk op de begane grond. Er waren nog wel wat trappen te lopen, maar niet veel. Dat was echt heel fijn en een enorme opluchting. Hierdoor hoefde ik na een lange dag geen trappen te lopen naar mijn bed. Op die manier kon ik mijn energie goed bewaren en verdelen voor de dingen die we overdag gingen doen. Het liet me ook zien dat ze vooraf goed rekening met mij hadden gehouden.
We hebben tijdens de vakantie echt prachtige uitstapjes gemaakt met de bus. We zijn naar het mooie, oude stadje Piran geweest. Dat heeft heel smalle straatjes, knusse terrasjes en gekleurde huisjes. Het lopen over die authentieke, hobbelige klinkerstraatjes was best zwaar voor mijn benen. Maar het was het helemaal waard. Tussendoor en aan het einde van de wandeling hebben we heerlijk op een terrasje gezeten en gekeken naar de strakblauwe zee. Ook zijn we naar de bekende badplaats Portorož geweest om lekker over de boulevard te wandelen en de sfeer te proeven.
Natuurlijk ging niet alles even makkelijk. We brachten ook een bezoek aan een heel gaaf Roverskasteel dat hoog in de rotsen is gebouwd, en aan de grote grotten. Dat uitstapje was achteraf gezien wel heel erg veel lopen en trappen klimmen. Omdat het te moeilijk werd voor mijn benen, heb ik daar uiteindelijk de helft van meegedaan. In het begin is dat jammer, maar het was helemaal niet erg. Het hoort er nu eenmaal bij. Als ik merkte dat ik een dag te moe was of als een uitstapje te zwaar werd, hield de begeleiding daar supergoed rekening mee. Dan gaven ze me de ruimte om lekker een dagje alleen bij het hotel te blijven om goed uit te rusten en op te laden.
Het eten in het hotel was elke avond een groot succes. Er stond een heel uitgebreid warm en koud buffet klaar waar je zelf mocht kiezen wat je wilde eten. Omdat ik door mijn spierziekte moeite heb met mijn balans en het lastig vind om een vol, zwaar bord te dragen, stonden de begeleiders meteen voor me klaar. Zij hielpen mij elke avond door mijn bord netjes vast te houden, terwijl ik langs het buffet liep en de lekkerste dingetjes uitkoos. Dat deden ze gewoon heel fijn en zonder gedoe.
Het contact met de rest van de groep was ook heel erg leuk. In het begin dacht ik nog: pas ik hier wel tussen zo in mijn eentje? Maar we trokken ontzettend leuk met elkaar op. Het klikte met een aantal reizigers zelfs zo goed, dat we aan het einde van de vakantie telefoonnummers hebben uitgewisseld.
Als ik nu thuis op de bank terugkijk op mijn vakantie in Slovenië, ben ik heel trots op mezelf. Ik heb bewezen dat ik prima zonder mijn ouders op reis kan gaan. Ik heb geleerd dat Flow Reizen het prima vindt als er één of twee mensen met een lichte lichamelijke beperking in de groep zitten, zolang de rest van de reizigers maar goed kan lopen en de begeleiders genoeg tijd hebben om te helpen waar het nodig is. Voor mij was dit de perfecte balans. Je moet wel over genoeg energie beschikken en een beetje kunnen lopen, want we liepen gemiddeld toch zo’n zes kilometer op een dag met maar één echte rustdag.
Met mijn verhaal hoop ik andere mensen met een spierziekte te inspireren. Natuurlijk moet je goed kijken naar wat je wel en niet kunt. Strandvakanties of actieve reizen met raften en survival zijn niks voor mij, en dat gaat het ook nooit worden. Maar een busreis waarbij je stadjes bezoekt en cultuur snuift kan juist heel goed. Ga de uitdaging eens aan en kijk eens verder dan alleen de vakanties met je ouders of de speciale reizen voor mensen met een spierziekte. Soms is er in een andere groep veel meer mogelijk dan je vooraf denkt!
