De redactie van de nieuwsbrief vraagt mij wederom om een blog te schrijven voor deze nieuwsbrief. Zoals altijd voel ik me vereerd en werk ik natuurlijk graag mee. “Maak er maar iets vrolijks van,” zegt de redactie, “er is al genoeg ellende in de wereld.”
En daar zit ik dan, iets vrolijks schrijven is nog niet zo makkelijk op ‘commando’. Zeker niet omdat ik op dit moment veel pijn ervaar. Een soort hernia (artsen en fysiotherapeuten zijn er nog niet over uit) plaagt mij nu al zes weken. Veel pijn, heel veel pijnstillers en veel zitten, want dat is het enige wat mij op dit moment de minste pijn bezorgt. Liggen, lopen en vooral stilstaan zijn niet te doen.
Dus tja… iets leuks schrijven staat dan niet vooraan in mijn hoofdkwabje (of achteraan, of ergens in die hersenpan). Maar ja, ik wil mijn trouwe lezers ook niet teleurstellen.
Leuk is wel dat ik net contact had met het Prinses Beatrix Spierfonds. Er komt een enquête Deze link opent in een nieuw tabblad over de impact van ziek zijn. Zodat het Spierfonds de communicatie over spierziekten meer kan laten aansluiten bij de behoeften van mensen met een spierziekte en hun naasten. Whauwww, wat een prachtig onderwerp, want het hééft impact op ons leven. En dan is de wereld soms helemaal niet zo vrolijk, maar ervaren we pijn, onbegrip en wanhoop.
Ik vergelijk het altijd met ballen in het zwembad die om me heen drijven. Ballen die vrolijk en mooi gekleurd zijn, de zogenaamde prachtige gevoelsballen. Maar ook zwarte, sombere ballen. En die zijn vaak ook veel groter. Hoe harder ik probeer ze onder water te duwen, hoe meer kracht me dat kost en hoe zwaarder alles voelt. Die bal wil niet onder water blijven, hij plopt steeds weer ophoog. De rotterd…..hij blijft maar naast me dobberen.
Maar als ik ze laat drijven en ze dichterbij komen, voel ik me rot en onbegrepen, moe en somber. Toch weet ik ook dat die bal weer wegdrijft naar de andere kant van het zwembad. Hij is er nog wel, hij mag er zijn, maar is niet zo aanwezig. Dan dobberen de leuke ballen weer naar me toe. Met die ballen wil ik wel spelen. Onder water drukken is met deze ballen leuk en kan ik blijven doen, plop plop plop hoor je door het zwembad heen.
En terwijl ik dit schrijf, neem ik wat pepernoten tot me, in de wetenschap dat ik deze week de kerstboom al wil opzetten. Dit jaar niet de grote kunstboom (die staat op zolder en is veel te zwaar) , maar een klein echt boompje met heel veel kleine, vrolijk gekleurde kerstballen. En met heeeeeel veel lampjes. Kleine zachtgekleurde lichtjes die twinkelen en schijnen. Die de donkere dagen verlichten. Die misschien ook de pijn en somberheid laten wegtwinkelen in mooie momentjes.
Dus ik wens jullie prachtige (kerst)ballen toe, die ploppen en vrolijkheid geven. De tv hóeft het journaal even niet te laten zien. Ga puzzelen, lezen, kerstfilms kijken. De ellende laten we dit jaar buiten de deur.
Met hele lieve en zorg-goed-voor-jezelf-feestdagen-groet!
Nicole
Meer columns lezen van Nicole? Kijk op ciapcolumns.nl Deze link opent in een nieuw tabblad
Kijk voor haar schilderijen bij CIAP: Creative in Art Painting Deze link opent in een nieuw tabblad
