Het is in de zomer van 2017 als Stephan Maas (dan 49 jaar oud) merkt dat er iets aan de hand is. Stephan is een energieke, sterke en stoere man die de kost verdient als vrachtwagenchauffeur. Deze gezellige en goedlachse Brabander laat zich door niets of niemand op de kop zitten. Met zijn vrouw Brigitte geniet hij van het leven.
Het allereerste symptoom was krachtverlies. Stephan herinnert zich nog precies bij welke activiteit dit voor het eerst speelde. “Die zomer kocht ik een prachtige nieuwe motorfiets met een zgn. Quikshifter. Met de toenmalige moderne techniek kon je het gas openhouden en schakelen tegelijk, maar dat vergde wel wat kracht van mijn linkervoet. Dat bleek erg moeilijk voor mij.“
Later die zomer bezoekt Stephan een motorcrosswedstrijd. Stephan merkt dat hij erg last heeft van de warmte en vermoeid is. “De thermometer wees dik 35 graden aan. In de pauze heb ik de schaduw opgezocht en ben voor het eerst een poosje gaan liggen.”
In de jaren die volgden begon Stephan steeds slechter te lopen. “Ik kreeg van iedereen opmerkingen. Ik dacht dat ik door het langdurig in de vrachtwagen zitten stijve spieren had gekregen. Dat hebben namelijk veel van mijn collega’s ook.“
In het najaar van 2019 breekt Stephan door een onhandig ongelukje zijn linkervoet. In 2020 gaat het lopen Stephan steeds slechter af. “Ik begon forse balansproblemen te krijgen. Ik snapte er geen snars van omdat mijn voet goed genezen was.”
Stephan loopt zo goed en zo kwaad als het gaat gewoon door. Maar dan komen er krampen in zijn voeten en handen bij. “Die krampen waren erg. Ze kwamen in vlagen en werden steeds pijnlijker. In de zomer van 2021 waren de krampen zo heftig dat ik besloot naar de huisarts te gaan. Deze stuurde mij direct door naar de neuroloog.“
Stephan onderging toen onderzoeken, zoals een EMG (onderzoek naar de geleiding van de zenuwen) en een MRI-scan. Daaruit kwam nog geen diagnose naar voren, maar wel een verwijzing naar het Radboudumc in Nijmegen. Daar kreeg hij in januari 2022 de uiteindelijke diagnose: CIDP.
Na de diagnose verandert het leven van Stephan en Brigitte ingrijpend. “Eens per vier weken kreeg ik in het ziekenhuis een infuus met immuunglobuline. Ik ging met regelmaat naar een sportschool om alles zoveel mogelijk te bewegen en soepel te houden. Mijn werk kon nog gewoon doorgaan, maar werd wel steeds moeilijker.”
Op een gegeven moment lukt het dan ook niet meer om te werken en op 2 december 2024 neemt Stephan afscheid van de vrachtwagen. Maar er is ook goed nieuws vindt Stephan: “Eind 2024 kreeg ik het aanbod om begin 2025 een revalidatietraject te ondergaan. Ik was gelijk enthousiast en heb die kans met beide handen aangegrepen.
Toen ik gestopt was met werken heb ik het twee maanden heel rustig aan gedaan. In februari kon ik gelukkig met de revalidatie starten in revalidatiecentrum Blixembosch te Eindhoven. Het traject zou in eerste instantie acht tot twaalf weken duren, maar het werden er 21!”
Al die jaren is Brigitte een enorme steun voor Stephan, zo ook tijdens de revalidatie. Stephan weet zeker dat haar steun ook daarbij echt het verschil heeft gemaakt.
Stephan gaat de realiteit niet uit de weg. Hij accepteert dat hij een aandoening heeft. “Ik ging er vanuit dat als ik fanatiek zou revalideren en hard zou werken, dit het eindresultaat van het traject ten goede zou komen. Na vele weken ploeteren kwam het goede nieuws dat ik in aanmerking kwam voor op maat gemaakte ortheses voor de voet en onderbenen. Die ortheses kwamen er en ik heb daar enorm veel plezier van. Ik kan weer overal volop van genieten. Ik kan zonder gestuntel boodschappen doen en met de hond wandelen zonder dat ik veel energie kwijt ben om in balans te blijven.”
Eind 2025 is Stephan bezig om zijn werk als vrachtwagenchauffeur weer op te pakken. Hij heeft goede hoop dat dit ook gaat lukken.
Terugkijkend op de afgelopen jaren voelt Stephan dankbaarheid, vooral aan zijn steun en toeverlaat Brigitte, die hem overal en altijd bijstaat.
Ook is Stephan de betrokken zorgmedewerkers dankbaar. “Het Annaziekenhuis in Geldrop, het Radboudumc in Nijmegen en het hele team van revalidatiecentrum Blixembosch krijgen van mij een dikke pluim!”
Het advies van Stephan voor iedereen barst van het optimisme: “Blijf positief! Niet kijken wat niet meer gaat, maar kijk naar wat je wél kunt. Mocht iets je dan echt niet meer lukken, denk dan maar een keer ‘beter niet gelukt dan niet geprobeerd!’”
