Dit keer kiest de werkgroep voor een wat lichtvoetiger invalshoek met het boekje van Jelle Houweling: ‘Dat gaat op rolletjes’. Hij schreef dit boek ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag. In het boek uit 2009 deelt hij lichtvoetige verhalen over zijn leven met het postpoliosyndroom (PPS).
Citaat uit het boek: “Die dag besloot ik mijn koudwatervrees te laten varen. Waarom zou ik nog langer zo moeilijk doen over die fiets? De PPS was onomkeerbaar mijn leven binnengeslopen, als een schaduw waar niet overheen te stappen was. Het zou verstandig zijn die als metgezel te beschouwen en niet als tegenstander en mijn loopfiets ging me daarbij hepen! Daar moest iedereen maar gauw aan wennen.”
Bij Jelle Houweling werd op 61-jarige leeftijd PPS geconstateerd. Hij kon daardoor steeds kortere stukjes lopen en het vooruitzicht op een rolstoel lag in het verschiet. “Dat vond ik niet fijn. Want bij een rolstoel zitten de handvaten achter je rug, je moet de besturing aan een ander overlaten. Het stuur uit handen geven, dat was wel het laatste wat ik wilde.”
Kort daarop stuitte zijn dochter op iemand met een loopfiets en enthousiasmeerde haar vader. Twijfel alom: ‘Is het niet een beetje een lullig gezicht, mijn grote lichaam op dat stepje?’ waarop zijn vrouw antwoordde: ‘Niet veel anders dan hoe jij normaal loopt, want zo normaal is dat natuurlijk niet meer’.
Deze vorm van onderkoelde humor, komt vaak in de verhalen van Houweling bovendrijven. De loopfiets als vriend beschouwen; het is een proces dat niet in één dag verloopt. En ook de buitenwereld moet eraan wennen; hij wordt in een winkel gesommeerd af te stappen en te vertrekken. ‘Afstappen zal nog wel lukken, maar vertrekken wordt erg lastig. Dan moet u me echt helpen’. Toen het duidelijk werd wat het probleem was, kreeg de schrijver alle ruimte. “De forse gestalte van de beveiliger verdween met verende tred, even leek het of hij wilde gaan dansen.” Je ziet het voor je als je het leest! Met een luchtige bril.
Houweling schrijft over zijn reizen en de hobbels die daarvoor genomen moeten worden, maar altijd met vrolijke ondertoon. In Passau woonde hij een orgelconcert bij in een kerk: alles op wieltjes is half geld. Daarentegen in Elburg wordt hem streng verteld: ‘in Gods huis wordt niet gefietst!’ Ook vertelt hij over twee kinderen die met hem oplopen. ‘Waarom is dat zo’n gekke fiets?’ vroeg het jongetje. Het meisje antwoordde: ‘Dat zie je toch vast wel … die meneer is lopen aan het leren’. Volgens Houweling gaat dat meisje later in de zorg werken.
Houweling schrijft op een lichtvoetige manier over de hobbels in jezelf en van de buitenwereld heenstappen, de humor ervan in te zien en, waar kan ook met steun van anderen, je reikwijdte te blijven behouden. Met vallen en opstaan, dat ook.
Het boekje van Jelle Houweling is alleen nog tweedehands te koop, de schrijver is in 2021 overleden op 81-jarige leeftijd. Bezoek Boekwinkeltjes.nl voor meer informatie.
