Vera van der Hilst vertelt in dit artikel hoe ze na een vervelende val geopereerd moest worden en wat daarin haar ervaringen waren rondom de narcose. PPS en narcose vragen om een goede afstemming.
Eén stap achteruit en tegelijkertijd naar boven kijken: dat is geen goede combinatie. Dat ondervond ik op 14 januari 2026. De manier waarop ik viel, was voor mij een vertrouwde val die ik vaker heb gemaakt. Alleen kwam ik nu, met mijn linkerpols op een randje terecht. Ik wist meteen dat het goed fout was.
Na contact met een huisartsenpost, belandde ik in het Amsterdam UMC, locatie AMC terecht. Opnieuw bij de huisartsenpost. Daar werd de ernst van de zaak goed ingeschat en was de weg vrij naar de spoedeisende hulp (SEH). De buren waren met mij mee ter ondersteuning.
Op de SEH werden röntgenfoto’s gemaakt. Deze gaven aan dat zowel het spaakbeen als de ellepijp finaal doorgebroken waren. Er werd geprobeerd de breuk te zetten, wat niet lukte. Vervolgens werd aangegeven dat er waarschijnlijk op termijn een operatie zou kunnen gaan plaatsvinden en dat daar ik maar eens goed over na moest denken, want er kon van alles fout gaan (zie de vraag ‘Waar moet ik als persoon met PPS op letten bij een operatie’ bij de FAQ op de diagnosepagina PPS, red). Voor mij stond het meteen vast: opereren. Ik heb die linkerhand heel erg nodig om op te staan, mijn kevo uit- en aan te trekken en verder bij alles ter compensatie van mijn verlammingen.
Na twee dagen bekeek de traumatoloog mijn pols en de zwellingen die ik inmiddels had ontwikkeld. Er werd me gevraagd of ik al wist of ik geopereerd wilde worden. Opnieuw werden alle risico’s aangegeven. Voor mij was het geen discussie: opereren zou het worden.
Die eerste week sliep ik met mijn kevo (knie-enkel-voetorthese) aan. Uittrekken zou nog wel lukken, maar aantrekken niet mogelijk. Ik moet een veter aantrekken en dat is met één hand geen optie. Ik woon alleen, was net verhuisd naar een nieuw appartement, er stonden nog dozen om uit te pakken. Zonder kevo gebuik ik normaal gesproken krukken of een rolstoel. Ook dit was nu niet mogelijk. Ik had overdag hulptroepen die mij bijstonden, maar ’s nachts was ik alleen.
De thuiszorg startte na een paar dagen op. Ze hielpen bij het opstaan, douchen en aankleden, zeven dagen in de week. Achter in een kast, stond nog mijn vorige kevo. Na een week bedacht ik een mogelijkheid om klittenband te laten aanbrengen. In Amsterdam kon ik meteen die middag terecht bij OIM Orthopedie, de orthopedisch instrumentmakerij. Vanaf dat moment kon ik zonder kevo slapen. Wel lastig als ik ’s nachts naar de wc moet. Dan moet eerst de kevo aan.
Mijn operatie werd ingepland op 27 januari. In de week daarvoor zou ik gebeld worden door de anesthesioloog. Ik maakte een lijstje van punten die ik moest/wilde bespreken. Via de afdeling revalidatie in het AMC had ik een folder gekregen, waarop gelet zou moeten worden bij een narcose. Op de middag van het telefoongesprek was ik nerveus. Ik wilde mijn punten kenbaar maken, maar wilde niet op de stoel van de anesthesioloog gaan zitten.
Mijn PPS-punten waren:
De anesthesioloog stelde voor eerst zijn verhaal te doen en dat ik daarna mijn punten kenbaar kon maken. Tijdens zijn verhaal bleek al snel dat hij zich goed had ingelezen. Ik werd gerustgesteld.
De dag van de operatie brak aan. Op de peroperatieve zaal kwam er een andere anesthesioloog langs, die al snel vaststelde dat ik geen hoge zenuwblock bij het sleutelbeen zou krijgen, maar een onderarm block. Vooral omdat hij al snel zag hoeveel ik mijn linker-elleboog gebruikte. Een hoge block zou kunnen zorgen voor een arm die ik mogelijk 36 uur niet zou kunnen gebruiken.
Het was erg fijn te ervaren dat er met mij meegedacht werd. Eén punt viel tegen: de temperatuur in de OK was voor mij te laag. Dat resulteerde bij mij dat ik lang spierkrampen heb gehad.
Het herstel gaat wonderlijk goed. Volgens mijn behandelaren komt het goed. Daar vertrouw ik op.
