Halverwege 2025 hebben we Suzan Kapucu mogen verwelkomen als nieuw (aspirant) werkgroeplid. Hieronder lees je een kennismakingsgesprek met deze wervelende, veelzijdige vrouw.
Suzan is geboren in Turkije en kreeg op anderhalfjarige leeftijd polio aan haar rechterbeen. Dit werd eerst niet als zodanig herkend. Inentingen vonden rond 1965, zeker op het platteland, nog niet plaats.
Haar vader vertrok enige tijd later naar Nederland voor werk en op zesjarige leeftijd kwam ook Suzan hier wonen. Haar ouders hoopten dat de ziekte hier genezen kon worden door betere behandelingen, maar zij moesten onder ogen zien dat het anders liep. Suzan ging naar de mytylschool en bleef daar tot haar 18e en behaalde er een mavo-diploma. Hierna ging ze naar de MEAO. Na het behalen van haar MEAO-diploma kwam Suzan terecht bij de Sociale Dienst (nu Werk, Zorg en Inkomen / WZI), waar ze eerder stage had gelopen.
De mytylschool was een beschermde omgeving en het contact met kinderen uit haar buurt heeft ze gemist. Maar Suzan is iemand met een enorme drive en positiviteit, toen en nu. Ze ervaart het als een geluk dat ze in Nederland is opgegroeid. Na haar mbo-opleiding heeft ze een hbo-opleiding gevolgd: Culturele Maatschappelijke Vorming (Sociaal Cultureel Werk). In die hoedanigheid heeft ze in Eindhoven gewerkt in een buurtcentrum, bij een vrouwencentrum en aan een project voor nieuwkomers in Helmond.
In de tussentijd is Suzan getrouwd en woont ze met haar man en twee volwassen zonen in Eindhoven. Ook is zij mantelzorger voor haar moeder van 92 jaar, die hartpatiënt is en hierdoor een groot deel van het jaar bij haar gezin inwoont. Toen haar kinderen jong waren, heeft ze twee keer in de gemeenteraad gezeten, maar moest afhaken door forse vermoeidheid.
Vermoeidheid is een rode draad in haar leven. In 2020 werd bij het expertisecentrum AMC postpolio bij haar vastgesteld. Bij Suzan viel het kwartje: naast haar drukke leven was er meer aan de hand. De stevige vermoeidheid was zeker ook verbonden met PPS. Ook nu zij niet meer werkt, merkt Suzan dat het nog steeds meespeelt in haar leven. Door te zwemmen probeert ze in beweging te blijven; daarnaast geeft het haar ook ontspanning. Regelmatig rustmomenten inlassen is erg belangrijk. Haar zonen wonen nog thuis en steken hun handen uit de mouwen in het huishouden.
Suzan heeft, nadat ze moest stoppen met werken, ruim twee jaar de kunstacademie in Arendonk (België) gevolgd. Daar ligt haar passie: schilderen en handwerken. Inmiddels heeft ze een stichting opgericht genaamd Stichting Susy’s Helping Hands. Met de verkoop van haar handwerk ondersteunt ze goede doelen. Zo heeft ze in 2013 een kleuterklas in haar geboortedorp opgeknapt en van speelgoed voorzien.
Op haar eigen tempo bezig zijn en een praktische bijdrage leveren geeft Suzan veel voldoening. Ze is erg dankbaar voor wat ze heeft kunnen bereiken: mensen blij maken, dat is haar drive.
Suzan wil graag haar ervaring vanuit het vele besturen meenemen naar de werkgroep. Zo is er in Eindhoven en omgeving weinig bekendheid over PPS. Ook praktische problemen waar ze tegenaan loopt, zoals het vinden van een passende zwemmogelijkheid (warm water van 32 graden) voor personen met PPS, zijn voor haar een uitdaging. Voor patiënten met een Turkse achtergrond kan zij wellicht meer betekenen. Er zijn ideeën genoeg! Tolken, vergoedingen zoeken voor lidmaatschap (bijvoorbeeld de mogelijkheid om contributie vergoed te krijgen door zorgverzekeraars), en contactpersoon zijn.
Welkom bij de werkgroep Suzan!
